شیرین بینا در آذربایجان شرقی متولد شد و به اقتضای شغل پدرش تا هشت سالگی در شهرهای مختلف این استان زندگی كرد.

۹ ساله بود كه با خانواده اش به تهران آمد.

سال 72 وارد دانشگاه شد و در رشته علوم تربیتی تحصیل كرد.

اولین تجربه بازیگری شیرین بینا در سینما در جشنواره یازدهم فجر با بازی در «تیك تاک» محمدعلی طالبی بود كه او را نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مكمل كرد.

پس از آن ابراهیم حاتمی كیا یكی از نقش های فرعی «بوی پیراهن یوسف» را به او داد كه با در نظر گرفتن ظرفیت های نقش، حضوری قابل قبول داشت.

پس از آن همكاری دیگری با طالبی در «كیسه برنج» داشت و فیلم های بعدی اش مثل سهراب (سعید سهیلی)، مریم مقدس (شهریار بحرانی)، فرش باد (كمال تبریزی) و تب (رضا كریمی) اعتبار چندانی برای او در سینما به همراه نداشتند.

در دو فیلم «دایناسور» (پرویز شیخ طادی) و «تسویه حساب» (تهمینه میلانی) هم حضور داشت كه این دو هنوز به نمایش در نیامده است.

تجربه های تلویزیونی بینا، بسیار بیشتر از كارهای سینمایی اوست و طبعا قسمت زیادی از شهرت او به عنوان یك بازیگر و تثبیت تیپ همیشگی و تكرار شونده اش مدیون كارهای تلویزیونی و به خصوص سریال هایی است كه در آن ها بازی كرده است.

در كارنامه او اگر هم نقش منفی وجود داشته باشد، اما همیشه او را در شمایل زن خونسرد، مهربان، خوددار و مثبت به یاد می آوریم كه به اشكال مختلف در نقش هایش تكرار می شود. «مسافری از هند» و «كمكم كن» (قاسم جعفری) مجموعه هایی بودند كه در تثبیت این كلیشه و همچنین مشهور شدنش سهم مهمی داشتند.

هر چند او حضور در مجموعه های تلویزیونی را از سال ها قبل و با بازی در یكی از قسمت های مجموعه «كارآگاه» (حسن هدایت) آغاز كرده بود اما به اعتقاد او «گوهر كمال» (عباس رنجبر) یكی از بهترین های كارنامه اش است.

بینا به سیاق بسیاری از همتایان خود در سال های اخیر كم كاری اش در سینما را با حضور در تله فیلم های فراوانی از جمله آسمان آبی (محمد معیری)، خشم و قضاوت (مهرداد خوش بخت)، روادید(پرویز جعفری)، گنجینه عشق (محمد شفیع آقا محمدیان)، جای توخالی (محسن قصابیان)، چراغ لاله ها (روح ا... حجازی)، جای او دیگر خالی نیست (مهرداد خوش بخت) جایی در آسمان(سامان سالور)، عروس زندان (پرند زاهدی)، در انتهای نیزار (مصطفی صفاری) با من حرف بزن(كاظم معصومی) و دیوار آجری (مجید رضا مصطفوی) جبران كرده است.

بینا در تئاتر هم فعالیت كرده است كه اولین كارش در این عرصه بازی در نمایش پرده خوانی افلاك (حسن سرچاهی) بود كه در سال 1385 در تالار مولوی اجرا شد و به خاطر بازی در آن نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر از همایش آیین های عاشورایی شد.

در سال 86 هم با نمایش نامه «امپراتور وآنجلو» (امیر دژاكام) در جشنواره بین المللی تئاتر فجر حضور داشت.

او در چند فیلم كوتاه هم بازی كرده است كه تكه ای از آسمان (امیر فیضی)، گلی برای مریم(عبدالرضا فیروزان) و نرجس دوم (لاله مستوفی) از آن جمله است

بینا غیر از بازیگری، در نوشتن فیلم نامه «دیوار» با محمدعلی طالبی همكاری داشته و فیلم كوتاهی به نام «نقش عشق» (1386) را ساخته است كه جزو فیلم های برگزیده جشنواره سوم كوثر بود.

بازی فروتن در نقش یك جوان عصبی و پرخاشگر در قسمتی از سریال «سرنخ» به كارگردانی كیومرث پوراحمد، نخستین تجربه حرفه ای اش نبود. او پیش از این تجربه بازی در فیلمی سینمایی هم داشت اما بازی اش در این مجموعه، هم نمایشگر استعداد و توانایی اش بود و هم سینمای ایران را با چهره تازه ای روبه رو كرد؛ چهره ای كه شباهتی به ستاره های شیك و رمانتیك نداشت. پیش از ورود فروتن، ستاره های سینما را بازیگران مسنی تشكیل می دادند كه علی رغم سن بالای شان، باز از آنان دعوت می شد تا نقش جوان اول های فیلم ها را بازی كنند. ورود فروتن همزمان شد با ورود چهره های تازه دیگر، كه آنان نیز مانند او نماینده نسل خود بودند.

ویژگی مهم تر فروتن و عامل تمایز او با ستاره های پیش از خودش، توانایی اش در ایفای نقش های گوناگون بود. اگر چه بعدها برخی كارگردانان او را در همان تیپ آشنای جوان عصبی مورد استفاده قرار دادند اما بازی اش در آثاری دیگر و در نقش های متفاوت و غیر قابل انتظار، از او ستاره ای ساخت كه هنوز می تواند عامل محبوبیت و فروش فیلم ها شود.

بدون شك همكاری فروتن با مسعود كیمیایی در سال های اولیه فعالیتش، نقش موثری در موفقیت و محبوبیتش داشت. «مرسدس»، «فریاد»، «اعتراض»، «سربازهای جمعه» و بعدها «محاكمه در خیابان» حاصل همكاری این زوج كارگردان و بازیگر بود. معروف است كه می گویند كیمیایی مهارت عجیبی در شناخت ستاره های جوان دارد و می تواند بازی های ماندگاری از آنان بگیرد. این اتفاق درباره بسیاری از بازیگران طراز اول سینمای ایران افتاده است و فروتن نیز كه بیشترین همكاری را با كیمیایی داشته از این قاعده مستثنی نیست.

در پی موفقیت فروتن در میانه های دهه 70، فریدون جیرانی با فیلم «قرمز» او را در موقعیتی قرار داد تا هم از جلوه های آشكار تیپ های معروفش استفاده كند و هم در موقعیت های خوب فیلمنامه ثابت كند كه بازیگر قابلی است. این اتفاق افتاد و بازی زوج فروتن و هدیه تهرانی منجر به اعطای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر به آن دو شد. همزمان تهمینه میلانی نیز از او در «دو زن» استفاده كرد و سیل پیشنهادها به سوی این بازیگر جوان سرازیر شد زیرا هر دو فیلم یاد شده در زمان نمایش شان به فروش بسیار خوبی دست یافتند. به این ترتیب درخشش ستاره هایی مانند فروتن و تهرانی باعث شد تا تهیه كنندگان سینما دیگر به سراغ چهره های سالخورده سینمای تجاری نروند. فروتن متعلق به دوره ای است كه از ستاره سینما انتظار حركات اكشن نمی رود و او همچنین لازم نیست كه در ملودرام های احساساتی اشك تماشاگر را درآورد. فیلم هایی كه فروتن در آنها درخشید، معرف سینمایی هستند كه با الهام از وقایع اجتماعی و در ارتباط با اقشار گوناگون اجتماعی ساخته می شدند. در میان فیلم های ضعیف و قوی ای كه او در آن سال ها بازی كرد، می توان جهت گیری اجتماعی و رئالیستی شان را به وضوح دید. یكی از شانس های فروتن این بود كه استعداد و محبوبیت اش این امكان را به او داد كه با فیلمسازان مطرح و صاحب سبك سینما همكاری كند. علاوه بر كیمیایی و میلانی و جیرانی، احمدرضا درویش، مانی حقیقی، حسن فتحی، رخشان بنی اعتماد، مازیار میری، سیروس الوند، ابراهیم حاتمی كیا، ایرج كریمی، علیرضا رئیسیان، كیومرث پوراحمد، پرویز شهبازی و... نیز در فیلم هایشان از بازی فروتن بهره گرفتند.

مهم ترین عامل ماندگاری یك ستاره در سینمای ایران، اول دوری اش از حاشیه ها است و سپس داشتن استعدادی تا در هر برهه زمانی بتواند پاسخگوی نیازهای تماشاگران سینما باشد. در كنار اینها انتخاب نقش ها و بررسی پیشنهادهای مختلف نقش مهمی در آینده حرفه ای یك بازیگر دارد. فروتن از ابتدای فعالیتش عادت به بازی در نقش های اصلی داشت و این عادت را هنوز فراموش نكرده است. با این كه بیش از یك دهه از شروع دوران محبوبیتش می گذرد اما همچنان در انتخاب نقش ها وسواس های خاص خود را دارد. كسانی كه می دانند او طی این سال ها چه پیشنهادهایی را رد كرده و دلیلش برای این كار چه بوده، به خوبی متوجه هوش بالای او هستند. بسیاری از بازیگران را طی این سال ها دیده ایم كه در مقطعی كوتاه ستاره شان درخشیدن گرفت و سپس به زودی خاموش شدند و از یادها رفتند. یك دلیل بسیار مهم این امر، ذوق زدگی بازیگر و پركاری برای ارضای حس جاه طلبی و شهرت است. فروتن در كنار توجه به وجه ستارگی اش، به اعتبار بازیگری نیز فكر كرد. در شرایطی كه در اوج محبوبیت بود، با تجربه ای چند ساله در سینما، به توصیه عزت الله انتظامی گوش سپرد و فن بیان در تئاتر را فراگرفت. سپس زیر نظر علی رفیعی استاد نمایش ایران، در تئاتر «رومئو و ژولیت» بازی كرد كه نمایش آن برای مردم، تجربه تازه ای برای این بازیگر بود. فروتن برعكس بسیاری از هم دوره ای هایش به مرور زمان بر كیفیت كارش افزود و پسرفت نكرد. مثلا پس از بازی خوبش در «قرمز» كه به خاطرش جایزه هم گرفت، خودش را وقف این نقش ها نكرد و ریسك بازی در قالب های تجربه نشده را به جان خرید و انصافا در بسیاری موارد هم موفق بود. یكی از اوج های كار او، بازی در فیلم مهجور اما تاثیرگذار «شب یلدا» بود. این فیلم از آن دسته فیلم هایی است كه روی كاكل بازیگر می چرخد. یعنی چنانچه بازیگر كمی لنگ بزند فاتحه فیلم خوانده است. فروتن اما در این فیلم واقعاً خوش درخشید و ای بسا اگر «شب یلدا» در جشنواره نمایش داده می شد، می توانست افتخار تازه ای را نصیب این بازیگر كند. اتفاقی كه چند سال بعد به خاطر حضور موثرش در فیلم «به آهستگی» افتاد و به خاطر این فیلم جایزه بهترین بازیگر بخش بین الملل جشنواره فجر را گرفت. اما این پایان كار او نبود.

یك بازیگر بزرگ كسی است كه اولاً برایش كوتاهی یا بلندی نقش ها تفاوت زیادی نداشته باشد و ثانیا قدرت این را داشته باشد تا در فیلمی معمولی و حتی ضعیف گلیمش را از آب بكشد. درست است كه محمدرضا فروتن حالا حالاها در سینمای ایران فرصت برای بازیگری دارد و سابقه اش نشان می دهد كه اهل غلتیدن در وادی های غیرحرفه ای نیست، اما درباره اش باید گفت كه بازی اش در فیلم های كارگردان های سرشناس با بازی اش در فیلم های معمولی كارگردان های ساده سینما، تفاوت های چشمگیری دارند. مثلا بازی بسیار سنجیده و دقیق او را در فیلم «عیار 14» كه هم اكنون روی پرده است را مقایسه كنید با بازی اش در فیلم ضعیف «برباد رفته» یا «زن دوم». او كسی است كه در فیلم های كارگردان های سرشناس، با هوش و درایت خود، شیوه های گوناگون كار را می آموزد و همین روحیه پویای اوست كه می تواند تا سال ها در سینمای ایران ماندگارش كند. با این كه سال گذشته شایسته دریافت جایزه بهترین بازیگر به خاطر بازی در فیلم پرویز شهبازی بود، اما این اتفاق برایش نیفتاد و او حدود یك سال بعد این جایزه را از انجمن منتقدان سینمای ایران گرفت و اعلام كرد كه طعم این جایزه ای كه از دست منتقدان می گیرد برایش شیرین تر از جوایز رسمی است.

اگر آقایتان اجازه می دهد که بیرون از منزل هم کار کنید،از اینکه شما را قابل دانسته تا هم در منزل و هم بیرون از منزل کار کنید، از او تشکر کنید.اگر آقایتان به کوچکترین حقوق زنان بی توجه است، حقتان است اگر تحویلتان هم بگیرد شما به او می گوئید زن ذلیل.

اگر آقایتان شلوارش چند تا شد و به تبع آن چند تا زن دیگر هم گرفت،

خوشحال باشید که می تواند یک تنه از پس چند زن بر بیاید!!!

مگر اوایل ازدواج همین مردانگی را دوست نداشتید؟!

اگر آقایتان برای شما هدیه نمی خرد، رویتان را زیاد نکنید!

او خودش برای شما بزرگترین هدیه است! و یا لااقل بزرگترین هدیه که شما را همیشه تحمل می کند!

زی زی لوژی (شوهرشناسی مدرن)

اگر شوهرتان شبها دیر به منزل می آید، درب را به رویش باز نکنید.

مبلغ مهریه را هم به او یادآوری کنید تا کامروا شوید!

آگر شوهرتان از شما انتظار پذیرائی دارد، یک هفته او را ترک کنید.

از هفته آینده خودش هر شب برایتان کاپوچینو درست خواهد کرد.

اگر شوهرتان موافق نیست که شماهر جایی می خواهید بروید،

مگر شما منتظر اجازه او بودید؟! خوب بروید. تازه بعد هم غر بزنید که از این زندگی خسته شدین.

اگر شوهرتان به شما پول نمی دهد، شما هم به او روندین! دو سه روز کم محلی هم بی اثر نیست.

اگر شوهرتان موافق کار کردن شما در بیرون از منزل نیست، خانه را به گند بکشید

بی حوصلگی به را بیندازید افسرده باشید تا شما را به کار بیرون از منزل تشویق کند!

اگر شوهرتان موافق کار کردن شما در بیرون از منزل هست،از زیر کار کردن در برید

وانمود کنید که دوست ندارید نحوه جارو کردن و ظرف شستن و… را به او آموزش دهید!

هرچند آقایون همه بلد هستن.

اگر شوهر شما فمینیست نیست، زن ذلیل که هست.

اگر شوهرتان به مسائل شما بی اعتناست شما بی اعتنا تر باش.

ازصبح تا امدن او با دوستان گپ بزنید تا چشمتون به او افتاد قیافه بگیزرید که ناراحت هستید.

اگر شوهرتان هوس تجدید فراش کرد، بدانید که بیچاره حق دارههههههههههههههههه

نتیجه گیری اخلاقی:

زنان سنتی هر چه سرشان بیاید حقشان است! لیاقت شوهر مهربان و به قول خودشان زی زی را ندارند.

زنان مدرن لیاقت هیچ چیز را ندارند. چون از زی زی بودن شوهرانشان سوء استفاده می کنند!

هر چه به سر مردا میاد از زی زی بودنشونه.

مریل استریپ برای شانزدهمین بار برای دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد شده است. این بار به خاطر بازی در فیلم جولی و جولیا؛ فیلمی که بازی خارق العاده، باشکوه و پیچیده «استریپش» ذهن شما را درگیر می کند. در غیر این صورت ذهن تان مشغول چیز دیگری می شد. او اسکار را مال خود می کند. چطور ممکن است نکند؟ این جمله اغراق آمیز است، اما واقعیت دارد که شما نمی توانید هیچ دوره یی از جوایز را بدون خانم استریپ تصور کنید.

بانویی که از سال 1979 زمانی که برای بازی در فیلم «شکارچی گوزن» نامزد اسکار بهترین نقش مکمل شد و در بیشتر دوره ها ی جوایز حضور قدرتمند و باثباتی داشته است. او کسی است که سال 1980 برای فیلم «کریمر علیه کریمر» اسکار گرفته و برای «اقتباس» در سال 2003 تنها نامزد شده است. بعد از آن 13 بار دیگر کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش زن شد و هر بار هم که نامش را در فهرست این بازیگران اعلام کردند، هر سه نامزد دیگر متفق القول سر تکان داده اند به این نشان که او شایسته دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش زن بوده است.

او آخرین بار سال 1983 برای بازی در فیلم «انتخاب سوفی» صاحب اسکار شده است. بیش از ربع قرن از آن سال گذشته و حالا موعد اسکار سوم برای خانم استریپ رسیده است. از آخرین بار که او اسکار گرفته، جوایز نصیب گوئینت پالترو و هیلاری سوانک (دو بار) و خیلی از بازیگران جوان دیگر شده که کمتر از این بانوی 60ساله مستحقش بوده اند؛ بانویی که برای شب جوایز اسکار همواره سرشار از شور و شوق و حرارت بوده است.

آیا او واقعاً مستحق این همه است یا نه؟ جواب دادن به این سوال مثل پاسخ دادن به پرسش ها ی تشریفاتی مسابقات پیش پاافتاده است؛ مریل استریپ بهترین بازیگر جهان است. من هم قصد مخالفت ندارم. ببینید برای ایزابل ها پرت و ژولیت بینوش یا هر بازیگر فرانسوی دیگر، فرانسه صحبت کردن امری است معمولی. اما همه می دانند زبان فرانسه سخت است. بازیگران برای آنکه به ستاره تبدیل شوند باید کارهای سخت و طاقت فرسا انجام دهند. در برخی موارد از کارنامه کاری خانم استریپ، او بسیار شبیه همتایان فرانسوی اش مثلاً خانم ها پرت یا کاترین دونوو ظاهر شده است.

دونوو کسی است که در فیلم ها ی بزرگ و کوچک و کمدی یا درام بازی کرده البته نه الزاماً دلپذیر و مطبوع اما همیشه بااحساس بوده است و باشکوه. اما خانم استریپ علاوه بر آنکه در فیلم ها ی متنوعی بازی کرده، بی تردید «ستاره» است. بازیگری بزرگ و خارق العاده برای سه دهه که در این پنج سال اخیر هم با فیلم ها یی که در صدر جدول فروش بوده اند، درخشیده و حیرت انگیز بوده است. فیلم ها ی «شیطان پرادا می پوشد»، «ماما میا»،«جولی و جولیا»، «این پیچیده است» را در نظر بگیرید. همگی از فیلم ها ی پرفروش سینما بوده اند. منصفانه است اگر بگوییم موفقیت این فیلم ها در گیشه به حضور خانم استریپ مربوط است. هرچند علت تام و تمام فروش شان خانم استریپ نیست.

خانم استریپ کسی است که با دقت و وسواس زیاد اختلافات جزیی اجراها و شباهت ها ی هر نقش را متوجه می شود و با مهارت و استادی ارزش و اهمیت آنها را برای حفظ کیفیت شان رعایت می کند. او تنها ستاره دهه 80 فیلم ها نبوده است. اما تجسم تشخص و اعتبار آن ستاره ها در زمینه زیبایی شناسی هنر بازیگری بوده است. چیزی که نباید درباره بازی او گفت این است که خانم استریپ نقش را مبتنی بر چارچوب ذهنی ما اجرا نمی کند، برعکس ویژگی او این است که از فیلمی به فیلم دیگر مشخصه ها ی هر نقش را تغییر می دهد و احترام و شکوهی تازه به آن نقش می بخشد. او به لهجه ها ی سخت محلی و زبان کشورهای مختلف مسلط است؛ از لهجه ساکنان غربی پنسیلوانیا در فیلم «شکارچی گوزن» گرفته تا لهجه اکلاهمایی ها در «سیلک وود». زبان لهستانی ها و لهجه آنها را در فیلم «انتخاب سوفی» استادانه اجرا می کند و همچنین لهجه انگلیسی استرالیایی ها در فیلم «فریادی در تاریکی». او حتی به گفتار محلی ها در فیلم «از درون آفریقا» هم مسلط است. فیزیک و اندام خانم استریپ، همچنین لحن و آوایش از فیلمی به فیلم دیگر تغییر می کند و متناسب با آن طراحی می شود. خانم استریپ متناسب با نقش ها ی متنوعی که بر عهده گرفته جسم و روح خود را از وضعیتی خسته، آزرده و زخم خورده به وضعیتی جدی، متفکر، رمزآلود و مبهم تغییر می دهد، به همان راحتی که موهایش را کوتاه، بلند یا رنگ می کند. این ادعا که او در نقش ها یی ظاهر می شود که صد درصد کامل هستند و بی نقص، صحیح نیست. خانم استریپ تقریباً شخصیتی «شبیه» آن نقشی که بر عهده گرفته ارائه و حسی «شبیه» آن حسی که باید بروز دهد، بروز می دهد. اما بی تردید «استریپ» است. این میان باید به ارزیابی ها ی مشکوک و غیرقابل اعتنا درباره بازی خانم استریپ هم توجه کرد. یکی از این ارزیابی ها مربوط است به خانم پاولین کیل درباره بازی خانم استریپ در فیلم «انتخاب سوفی».

او می نویسد؛ «خانم استریپ در انتخاب سوفی بسیار حساب شده و مدیریت شده شخصیت سوفی را خلق کرده است تا انسانیت را تمام و کمال به رخ بکشد تا ثابت کند بازیگر صادق است.» خانم کیل ادامه می دهد؛ «او اجازه نمی دهد هنگام اجرا چیزی از زیر دستش در برود.» این ادعاها اغلب به ما تصورات غلط و مبهم می دهد و حقیقت ندارد.

مگر در برخی فیلم ها ی خاص مثل «انتخاب سوفی» یا «از درون آفریقا» که فضای فیلم ها پر از نظم است و نقش به قدر کافی صراحت دارد. خانم استریپ در دهه 80 به بعد برای نشان دادن تسلطش بر لهجه ها پافشاری نمی کند و این جنبه از توانایی ها یش را به حاشیه می راند (بازی اش در فیلم پل ها ی مدیسن کانتی را به یاد بیاورید. او دیگر با اغراق ایتالیایی حرف نمی زند بلکه تنها ته لهجه ظریفی دارد) اما نقشی را به تصویر می کشد که سیمای موذی گرانه و پریشان احوالی اش را نشان می دهد و او را به اوج در اجرای تکنیک می رساند. آن نقش باعث شکوفایی استریپ شد. فیلم «شیطان پرادا می پوشد» و «جولی و جولیا» یا «شک» را در نظر بگیرید. هرگز به خودتان اجازه نمی دهید بگویید ذره یی از تعهد این بازیگر نسبت به نقش ها ی دراماتیک و سنگین کم شده یا به تکنیک بازی اش خدشه یی وارد شده است. در فیلم جولی و جولیا، دوران جوانی و نوجوانی جولیا را به یاد بیاورید. فیگور، لحن، نحوه رانندگی و ابراز احساساتش مملو از بی پروایی و بی احتیاطی است.

بی پروایی در اجرای نقش این روزها آرزوی بازیگران فیلم ها ی بیوگرافی است. خانم استریپ در فیلم جولی و جولیا چیزی بیشتر از یک اجرا به نمایش نمی گذارد.

( این بازیگر 60ساله بازیگر دوران کودکی و بزرگسالی جولیا است.) در واقع اجرای او تلفیق و ترکیب دو پرسونای سنگین درهم است. در این فیلم شما فراموش نمی کنید در حال تماشای استریپی هستید که در دو نقش جوانی و بزرگسالی جولیا جا افتاده است. درک این جزئیات شما را در شناخت خانم استریپ کمک می کند. شناخت ما از استریپ باعث می شود شخصیت او در فیلم جولی و جولیا به راحتی برایمان جا بیفتد و نشاط بخش و باورکردنی به نظر برسد. او در عرصه سینما بی محابا می تازد.

او، مریل استریپ، نماینده یی عالی رتبه و درخشان برای این هنر است. این روزها او همچون ما از دیدن استریپی که متفاوت و متنوع عمل می کند، لذت می برد. استریپی که نقش خواننده یی فولکلوریک در فیلم «همنشین ساکن مرغزار» را بازی می کند و به فیلمی دیگر مثل «این پیچیده است» می رود و نقش زنی مطلقه و احساساتی و گیج را بر عهده می گیرد. بازی اش را در فیلم «شک» به یاد بیاورید؛ او نقش یک راهبه خشک و عبوس ایرلندی- امریکایی را بازی می کند. این نقش ها واقعاً فراتر از آنچه ما درباره شان می دانیم نیستند. اما استریپ جذابیت منحصر به فردی به آنها داده است. حالا جذابیت شان بیشتر هم می شود، از این بابت که او را می شناسیم و از درجه اعتبار و مهارتش خبر داریم. او هرکاری را به آسانی انجام می دهد.

مدل موی ایرانی با الگوی اسلامی مورد تائید وزارت ارشاد صبح دوشنبه در دفتر ستاد جشنواره عفاف و حجاب رونمایی شد.

امروزه خیلی از خانم‌ها به فکر زیبایی چهره و جوان ماندن پوست صورت‌شان هستند و البته این فقط به زنان هم مربوط نمی‌شود؛ چون آمارها نشان می‌دهد که آقایان نیز بیش از گذشته به متخصصان پوست برای رفع چروک‌های پوست صورت‌شان مراجعه می‌کنند.

.سیگار یکی از عوامل مخرب پوست است. دود سیگار از روش‌های مختلفی موجب پیدایش چین و چروک زودرس پوست می‌گردد. کاستن اکسیژن خون و تولید رادیکال‌های آزاد از جمله علل مهمی است که سیگار از طریق آنها کلاژن‌سازی پوست را مختل کرده و آسیب سلول‌های پوست را به همراه خواهد داشت. اگر به چهره افراد سیگاری دقت کنید و پوست آنها را با افراد هم‌سن و سال خودشان مقایسه نمایید، متوجه تفاوت فاحش چین و چروک صورت و دور دهان و دور چشم آنها خواهید شد. پس اگر به جوانی پوست خود علاقه‌مندید، بهتر است همین امروز مصرف سیگار را کنار بگذارید.

«وودی آلن» بازیگر، كارگردان، فیلم نامه نویس، كمدین و نوازنده سرشناس آمریكایی 74 ساله شد.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، «وودی آلن» كه روز اول دسامبر 1935 در نیویورك متولد شد، یكی از بزرگ ترین فیلم سازان معاصر سینمای جهان به شمار می رود. سرعت بالا در تولید فیلم یكی از ویژگی های بارز «وودی آلن» است كه كارنامه سنگینی شامل آثار كمدی و فیلم های بلند را برای وی رقم زده است.

«آلن» كه فیلم نامه ی آثارش را خودش می نویسد، از فلسفه، ادبیات و روانشناسی به عنوان پایه های اصلی ساخت فیلم هایش بهره گرفته است.

وی بعد از پایان دوران دبیرستان به دانشگاه نیویورك رفت، اما هرگز نتوانست در رشته فیلم و ارتباطات موفق باشد و سرانجام از آنجا اخراج شد. در 19سالگی شروع به نگارش سناریو برای مجموعه های تلویزیونی كرد و تبحرش دراین زمینه درآمد وی را از هفته ای 75 دلار به هفته ای 1500 دلار رساند.

بعد از سال ها نگارش فیلم نامه، آثار كمدی و مطالب انیمیشن برای مجلات، «وودی آلن» در سال 1965 اولین بار وارد دنیای سینما شد و فیلم نامه «تازه چه خبر، پیشی؟» را نوشت، اما به عنوان كارگردان در سال 1966 بود كه فیلم «چه خبر، سوسن ببری» را ساخت و یك سال بعد در فیلم «كازینو رویال» از سری فیلم های جاسوسی "جیمز باند" ایفای نقش داشت.

فیلم های «پول رو بردار و دررو»(1969)، «موزها»(1971)، «عشق و مرگ»(1975) و

«خوابیده»(1973) از دیگر تجربیات فیلم سازی «وودی آلن» در سال های اولیه كارگردانی بودند كه بیشتر آنها مضامین كمدی داشتند.

البته در این سال ها وی بازیگری را رها نكرد و در آثاری چون «دوباره بزن اش سام» در سال 1972 و «جبهه» در سال 1976 نقش آفرینی داشت.

نقطه اوج شهرت و موفقیت «وودی آلن» در سال 1977 با فیلم «آنی هال» رقم خورد؛ فیلمی كه جایزه اسكار بهترین فیلم و بهترین كارگردانی را برای وی به همراه آورد و «دایانا كیتون» را نیز به اسكار بهترین بازیگر زن رساند. این فیلم كه پایه گذار استاندارد جدیدی برای آثار كمدی رمانتیك مدرن محسوب می شود، ازسوی انجمن فیلم آمریكا در رتبه چهارم بهترین آثار كمدی و در رتبه 35 بهترین فیلم های تاریخ سینما قرار گرفته است.

«وودی آلن» دو سال بعد فیلم «منهتن» را ساخت كه نامزد اسكار بهترین فیلم نامه شد. این فیلم سیاه و سفید به نوعی ابراز احترام او به زادگاهش نیویورك است و هم چون دیگر آثار «آلن»، فرهیختگان طبقه ثروتمند جامعه شخصیت های اصلی آن را تشكیل می دهند.

البته نباید فراموش كرد كه این كارگردان آمریكایی در فاصله میان ساخت فیلم های «منهتن» و «آنی هال»، فیلم «صحنه های داخلی» را در سال 1978 ساخت كه برای آن باردیگر نامزد اسكار بهترین كارگردانی و بهترین فیلم نامه شد.

از نقاط درخشان كارنامه سینمایی «وودی آلن»، عملكرد بی نظیر او در جوایز اسكار است. او در مجموع 14بار نامزد اسكار بهترین فیلم نامه و هفت بار نامزد بهترین كارگردانی شد كه در این میان فقط دوبار در بخش بهترین فیلم نامه و یك بار در بخش بهترین كارگردانی موفق به كسب اسكار شد.

با آغاز دهه 80، فیلم های «وودی آلن»، حتی آثار كمدی او، رنگ و بوی فلسفی گرفتند و آثاری چون

«سپتامبر» و «خاطرات اكلیلی» به شدت تحت تاثیر آثار كارگردانان اروپایی چون «اینگمار برگمن» و

«فدریكو فلینی» قرار گرفتند. در اواسط این دهه، «آلن» المان های كمدی و تراژیك را با یكدیگر درآمیخت و در فیلم هایی چون «هانا و خواهرانش»(1985) و «جرم ها و بزهكاری ها»(1989) دو داستان متفاوت در انتهای فیلم به یكدیگر مرتبط می شوند. وی با فیلم «هانا و خواهرانش» موفق به كسب اسكار بهترین فیلم نامه شد هرچند در كسب اسكار بهترین كارگردانی ناكام ماند.

«وودی آلن» با ساخت سه فیلم «دنی رز برادوی»(1984)، «رز بنفش قاهره»(1985) و «روزگار رادیو»(1987) به اهمیت صنعت تجاری سینما و رادیو پرداخت.

فیلم «رز بنفش قاهره» از نگاه مجله «تایم» یكی از 100 فیلم برتر تاریخ سینما است كه خود «وودی آلن» نیز آن را به همراه «خاطرات اكلیلی» و «امتیاز نهایی» یكی از سه فیلم محبوب اش می داند.

پس از فیلم «سایه ها و مه» كه احترام به اكسپرسیونیست های آلمانی بود، «آلن» در سال 1992 فیلم تحسین برانگیز «شوهران و زنان» را ساخت كه بار دیگر نامزد اسكار فیلم نامه و كارگردانی شد. از دیگر فیلم های او در سال های پایانی دهه 90 می توان از «گلوله ها برفراز برادوی» (نامزد اسكار بهترین كارگردانی)، «آفرودیت توانمند» (نامزد اسكار بهترین فیلم نامه)،«شالوده شكنی هری» (نامزد اسكار بهترین فیلم نامه) و «همه می گویند دوستت دارم» اشاره كرد.

پس از فیلم «نفرین عقرب یشمی» كه پرهزینه ترین فیلم كارنامه سینمایی «وودی آلن» بود كه با هزینه 33 میلیون دلاری در سال 2001 ساخته شد، یكی از تحسین برانگیز ترین فیلم های این كارگردان آمریكایی در دهه گذشته، یعنی «امتیاز نهایی» مورد استقبال فراوان منتقدین قرار گرفت. این فیلم كه مجموع فروش جهانی 85 میلیون دلار را كسب كرد، وی را تا آستانه كسب اسكار بهترین فیلم نامه و دو جایزه گلدن گلوب پیش برد.

«وودی آلن» طی سه دهه فیلم سازی افتخارات و جوایز سینمایی متعددی كسب كرده است كه مهم ترین آنها عبارتند از:

* دو جایزه بهترین كارگردانی و شش جایزه بهترین فیلم نامه از جوایز بافتا انگلیس

* خرس نقره ای جشنواره برلین در سال 1975

* جایزه فیپرشی جشنواره كن در سال 1985 برای «رز بنفش قاهره»

* دو جایزه بهترین فیلم خارجی از جوایز سزار فرانسه برای «منهتن» و «رز بنفش قاهره»

* جایزه بهترین فیلم نامه از گلدن گلوب برای «رز بنفش قاهره» در سال 1986

* جایزه بهترین فیلم اروپایی از جوایز گویا اسپانیا در سال 2006 برای «امتیاز نهایی»

* شیر طلای افتخاری جشنواره ونیز در سال 1995

* جایزه یك عمر دستاورد سینمایی از جشنواره سن سباستین در سال 2004