پیرمرد ساکت ایستاده بود و چشمانش را به دور دستها دخته بود. تکه ابری کوچیک که در آسمان پیدا بود ذهن پیرمرد رو به سمت سالهای دوری برد. باغ زیبا، جنگل سر سبز، درختان کاج و اون نوری که همیشه توی صبح از لابه لای  درختا روی زمین می تابید. رد پایی از نور در وسط جاده. سوالی که همیشه در ذهن پیرمرد بود.

فرشته ای از نور که روی زمین حرکت کرده بود و رد پایی نورانی از خودش به جا گذاشته بود.با بوی نسیم صبحگاهی.این بار زمان، ذهن پیرمرد رو به مبارزه می طلبید. بوی نسیم صبحگاهی ، ابر زیبا.آسمان صاف، درختان همه و همه برای پیرمرد یاد آور روزهایی آشنا بود. نور چشم پیرمرد رو می زد ولی تماما محو نگاه  به آسمان شده بود. صدای قلبش رو می تونست بشنوه قلبش شدید می زد. درد کوچکی در سر خودش احساس کرد. آتشی از درون پیرمرد زبانه می کشید...

بهت و حیرت زدگی هر کدام باعث تشدید آتش درونی دیگری می شد و گردابی بزرگ این دو موجود رو در خود می کشید...

در یک لحظه زن احساس کرد که از سنگینی نگاه مرد رها شده است. از گوشه چشم خود به مرد نگاه کرد قطره ای قرمز روی پیراهن پیرمرد بود و مرد همچنان بی تفاوت به افق نگاه می کرد.

ناگاه قطره ای دیگر و قطره ای دیگر و ناگهان بینی پیرمرد به شدت شروع خونریزی کرد...

پیرمرد دیگر تاب ایستادن نداشت تنها زن را دید که چرخید و به سوی او دوید. مرد به سختی دید که زن به سمت او می دود...

همه چیز را آهسته می دید. ناگهان صدای یی شنید . زن اورا صدا می کرد ولی مرد نتوانست جواب دهد. تنها احساس کرد دستی بازوی اورا می فشارد و زمین اورا به سوی خود می کشد...

گنجشک با خدا قهر بود…

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:

می آید ؛ من تنها  گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که

دردهایش را در خود نگاه میدارد…

و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند،

گنجشک هیچ نگفت و…

خدا لب به سخن گشود :  با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.

گنجشک گفت :  لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام.

تو همان را هم از من گرفتی.

این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟

و سنگینی بغضی راه کلامش بست…

سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت:  ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو

از کمین مار پر گشودی.

گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.

خدا گفت:  و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به

دشمنی ام برخاستی!

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.

ناگاه چیزی درونش فرو ریخت , های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد... 

پس از انتشار جلد سوم نامه‌های آنتوان چخوف در ایران، ناهید كاشیچی یادداشت‌های روزانه‌ی این نویسنده را ترجمه می‌كند.
به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، یادداشت‌های روزانه‌ی چخوف، نوشته‌های روزانه‌ای است كه از این نویسنده باقی‌ مانده و كاشیچی تصمیم دارد آن‌ها را به فارسی برگرداند.
جلد سوم نامه‌های آنتوان چخوف با ترجمه‌ی كاشیچی نیز اخیرا از سوی نشر توس منتشر شده است. به گفته‌ی مترجم، آنتوان چخوف در حدود هشت‌هزار نامه داشته، که البته بر اساس برخی از نظرها، مجموعه‌ی کامل نامه‌های او به 10هزار عنوان می‌رسد.
در این نامه‌نگاری‌ها، دیدگاه‌های چخوف درباره‌ی اوضاع ادبی، اجتماعی و سیاسی کشورش بیان شده‌اند.
تاكنون با ترجمه‌ی كاشیچی، نامه‌های این نویسنده به همسر و برادرش و همچنین هنرمندان و نویسندگان از سوی نشر یادشده منتشر شده‌اند.
در جلد دوم نامه‌های چخوف كه به هنرمندان و نویسندگان است، نامه‌هایی از ماكسیم گوركی - نویسنده‌ی روسی -، استانیسلاوسکی - كارگردان معروف تئاتر روسیه -، نمیرویچ دانچنكو - كارگردان تئاتر - و كمسیار ژوسكایا - اولین هنرپیشه‌ای كه نقش نینا رانچینایا را در نمایش‌نامه‌ی «مرغ دریایی» چخوف بازی كرد - آمده‌اند.
آنتوان چخوف - داستان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس نام‌دار روسی - ژانویه‌ی 1860 از پدری مغاره‌دار و مادری داستان‌گو متولد شد و در 15 جولای 1904 درگذشت.
چخوف بیش از 700 داستان کوتاه نوشته ‌است و از آثار مهم او به «سه خواهر»، «عمو وانیا»، «مرغ دریایی» و «دوئل» می‌توان اشاره كرد.